Ο Σταυρός του Νότου στην Ύδρα

Με συντροφιά ένα πιάνο και λίγα πνευστά, ανεβήκαμε χθες βράδυ στο πειρατικό του κάπτεν-Τζίμη και ξανοιχτήκαμε στις θάλασσες του Νίκου Καββαδία, εκεί στους τροπικούς, ψάχνοντας να βρούμε “ένα δυσεύρετο μικρό θαλασσινό κοχύλι”.

Καπετάνιοι μας, τρεις μουσικοί ερμηνευτές, ο συνθέτης Θάνος Μικρούτσικος, ο τραγουδιστής Γιάννης Κούτρας και ο σαξοφωνίστας και βιρτουόζος των πνευστών Θύμιος Παπαδόπουλος. 

Το δώμα στο Ι.Α.Μ.Υ. γέμισε με κόσμο, και πολλοί σκαρφάλωσαν στα γύρω βράχια για να γευτούν τις πικάντικες νότες των θαλασσινών εικόνων με φόντο το λιμάνι της Ύδρας.

Ο Θ. Μικρούτσικος σε άμεσο και αβίαστο διάλογο με τον κόσμο που παρακολουθούσε, ανέβασε το τέμπο και την διάθεση. Ευτυχώς για όλους μας το κοινό της συναυλίας δεν ήταν αθηναϊκό κοινό, γιατί τότε πολύ φοβάμαι ότι θα είχε κατεβεί όλο το δώμα στο … ισόγειο!

Πολλά συγχαρητήρια στην κα. Ντίνα Αδαμοπούλου, διευθύντρια του Ι.Α.Μ.Υ. που για ακόμα μια φορά ανεβάζει ψηλά το επίπεδο των συναυλιών της Ύδρας. 

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Ύδρας Προκόπιος Καραμάνος

Κάθε Ιούλιο στις 8, τελείται στον Καθεδρικό Ναό της Ύδρας, το Μνημόσυνο του Μητροπολίτου Ύδρας Κυρού Προκοπίου. Ο Προκόπιος υπήρξε Μητροπολίτης Ύδρας την περίοδο 1912-1965 δηλ. πάνω από μισό αιώνα αρχιερατείας στην έδρα της Μητροπόλεως και μάλιστα σε χρόνια δύσκολα, με πολέμους, με στερήσεις… Όπως μου έχει διηγηθεί ο Υδραίος ιστοριοδίφης κ. Θεμιστοκλής Ραφαλιάς, ο οποίος υπήρξε και συνεργάτης του αειμνήστου, ο Προκόπιος βοήθησε πολλούς Υδραίους στα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης, ο ίδιος δε,  ουδέποτε φοβήθηκε για την ζωή του.

Ο τάφος του Καραμάνου είναι δίπλα στον Καθεδρικό Ναό, στη βόρεια πλευρά του και εκεί μετά τη λειτουργία τελείται το Τρισάγιο. Μόνο που κάθε χρόνο, όλο και λιγότεροι είναι αυτοί που το θυμούνται. Τι να κάνουμε; Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Πολλοί απ’ τους Υδραίους που θα τιμούσαν τον Ιεράρχη, ίσως βρίσκονται ήδη μαζί του εκεί ψηλά. Οι υπόλοιποι, νεότεροι, μάλλον ούτε που θα έχουν ακούσει το όνομά του…

Έκλεισαν τα Μιαούλεια 2010

Τα Μιαούλεια 2010 είναι πια παρελθόν. Θα μείνουν όμως στις καρδιές μας όπως και όλα τα προηγούμενα Μιαούλεια. Είναι η γιορτή που μας θυμίζει στιγμές από την Ιστορία μας (και το “ι” της ελληνικής ιστορίας νομίζω ότι πρέπει να το γράφουμε πάντα κεφαλαίο).

Το φετινό δρώμενο (που είχε στήσει ο Υδραίος κ. Μανώλης Πούλος), έκανε για πρώτη φορά αναφορά στους νεομάρτυρες του γένους μας και ιδιαιτέρως στον άγιό μας, τον Αγ. Κωνσταντίνο τον Υδραίο. Νομίζω ότι για πρώτη επίσης φορά, ακούσαμε περιγραφή της ναυμαχίας του Γέροντα (αναπαράσταση της οποίας είναι το κάψιμο της αρμάτας που γίνεται στο λιμάνι της Ύδρας). 

Πριν σας αφήσω να απολαύσετε τις όμορφες εικόνες της γιορτής, επιτρέψτε μου να απευθύνω ευχαριστίες στα υδραιόπουλα, γιατί ήταν αυτά που με τις υπέροχες εκδηλώσεις τους λάμπρυναν τη φετινή γιορτή της Ύδρας. Ακόμα και όταν ο καιρός μας τα χάλασε και άρχισε να βρέχει, στην τελευταία παράσταση χθες το βράδυ, εσείς παιδιά, με το κέφι σας, μας κρατήσατε όλους εκεί, κάτω από τη βροχή. Σας ευχαριστούμε για την ζωντάνια σας, το κέφι και την γνησιότητά σας.

 

Ξεκινούν τα Μιαούλεια 2010

Ξεκινούν σήμερα οι ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις της Ύδρας Μιαούλεια 2010, που εφέτος είναι αφιερωμένα στα 175 χρόνια από το θάνατο του Ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη.

Το πρόγραμμα πλούσιο και για όλα τα… γούστα (περιλαμβάνει από ξεναγήσεις σε μουσεία και εκθέσεις μέχρι επιδείξεις καράτε και τουρνουά τάβλι)!

Τα Μιαούλεια κορυφώνονται το Σάββατο στις 26 Ιουνίου με την αναπαράσταση της Ναυμαχίας του Γέροντα, και κλείνουν την Κυριακή 27 Ιουνίου με Δοξολογία, επιμνημόσυνη δέηση και ρίψη στεφάνων στη θάλασσα.

Φίλες και φίλοι, ελάτε στην Ύδρα για να γιορτάσουμε μαζί και να βιώσουμε τις ιστορικές της μνήμες. Την ιστορία μας, που έχει κυριολεκτικά κατακλύσει αυτή τη μικρή φλούδα γης.

Η Ζωή στην Ύδρα θα σας κρατήσει και φέτος ενήμερους με φωτογραφίες από τα δρώμενα και τις ωραίες εκδηλώσεις μας.

Καλό Καλοκαίρι από το Δημοτικό Σχολείο Καμινιού!

Λοιπόν, για φέτος τουλάχιστον, τέλος το σχολείο! Τέρμα τα πρωϊνά ξυπνήματα, τα διαβάσματα, το άγχος και τα διαγωνίσματα… Από σήμερα, ξάπλες, μπάνιο, παιχνίδι και ξενοιασιά μέχρι να τα βαρεθούμε. Αλλά επειδή μάλλον δεν θα τα βαρεθούμε, γλέντι μέχρι τον Σεπτέμβρη! Κι εκείνος είναι μακριά ακόμα…

Τα παιδιά του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ύδρας μας αποχαιρέτισαν για το καλοκαίρι με μια πανέμορφη γιορτή, με την εμπνευσμένη καθοδήγηση των δασκάλων τους. Και τί δεν είχε η γιορτή τους, σκετς, θεατρικά, χορευτικά (πολλά χορευτικά!), φωνές, τραγούδια, αλλά προ παντός πολύ, μα πολύ κέφι και χαρά που μας ξεσήκωσαν όλους!

Ίσως είχε ακόμα και λίγη συγκίνηση, από τα 6άκια που αποχαιρετούν το σχολείο τους για το γυμνάσιο.

Συνήθως σας λένε, “παιδιά να μην ξεχάσετε το σχολειό σας”. Μα εγώ, που τώρα πια μεγάλωσα, ξέρω ότι δεν θα το ξεχάσετε ποτέ! Οι δάσκαλοί σας, οι φίλοι σας, τα παιχνίδια, οι χαρές, οι λύπες, όλα θα είναι εκεί, για πάντα, μέσα στην καρδούλα σας, σαν την πιο γλυκιά ανάμνησή σας από τα μαθητικά σας χρόνια.

Καλή συνέχεια παιδιά σε όλους σας και κυρίως, ΚΑΛΟΟΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙ!

Άγιοι Κωνσταντίνος & Ελένη

Η Ύδρα, λοιπόν, έχει μια παραξενιά, όπως και σχεδόν όλα τα παραδοσιακά νησιά μας. Δηλαδή, εκεί που περιδιαβαίνεις μέσα στα στενά της σοκάκια, ξαφνικά ακούς ψαλμωδίες… Και ψάχνεις-ψάχνεις για την εκκλησιά, αλλά πού να την βρείς. Γιατί εδώ στην Ύδρα, οι εκκλησιές είναι αγκαλιασμένες με τα σπίτια μας, βρίσκονται μέσα στα σπίτια μας. Οι εκκλησιές μας είναι μέρος της ζωής μας.

Έτσι κ’ εχθές εκεί που περπατούσα, άκουσα ύμνους και στρίβοντας σε ένα μικρό-στενό δρομάκι, βρέθηκα μπροστά στην εκκλησιά των Αγίων Κων/νου & Ελένης που γιόρταζε. Δείτε τις φωτογραφίες και πείτε μου αλήθεια, δεν είναι όμορφη η ζωή στην Ύδρα;

 

Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος…

Χθές, Τετάρτη, ξεκίνησα πρωί-πρωί μαζί με τον Διάκο τον π. Θεόδωρο  και φτάσαμε στην “Ανάσταση”στο Καμίνι. Η Ανάσταση είναι ένας μικρός κοιμητηριακός Ναός που βρίσκεται στο νεκροταφείο του Καμινιού. Βρίσκονταν ήδη εκεί ο π. Ακίνδυνος που είχε φτάσει με ζώο και ο εκκλησάρχης (ο φροντιστής του Ναού και του νεκροταφείου) ο κ. Γιώργος Πετροπετσιώτης. Σ’ αυτό λοιπόν το μικρό και περιποιημένο εκκλησάκι της Ανάστασης γιορτάσαμε την “Απόδοση της ακολουθίας του Πάσχα”. Οι ευσεβείς κάτοικοι του Καμινιού γέμισαν σιγά-σιγά τις καρέκλες και τα στασίδια, αλλά και έξω στα πεζούλια της εκκλησιάς και παντού, αντηχούσε το “Χριστός Ανέστη”. Στο τέλος της Λειτουργίας (σύμφωνα με παλαιό έθιμο), οι ιερείς και οι πιστοί, κρατώντας την εικόνα της Αναστάσεως, έκαναν μικρή λιτανεία, ανάμεσα στα μνήματα. Κι ήταν πολύ συγκινητικό, και συνάμα τόσο “ορθόδοξο”, να βλέπεις εκείνες τις κυρίες να φροντίζουν τον τάφο του ανθρώπου τους, για να περάσει ο Αναστημένος Χριστός. Ίσως έχω ξαναγράψει, ότι πολλές φορές εδώ στη μικρή Ύδρα ζω μιαν Ελλάδα τόσο διαφορετική από αυτή των πόλεων… Είναι οι στιγμές, οι σκηνές και οι καταστάσεις των απλών ανθρώπων που διάβαζα μικρός στα κείμενα των δύο Αλεξάνδρων, των Διοσκούρων της ελληνικής πεζογραφίας, του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη.